‘We moeten zorgen dat jongeren niet afhaken’

Marinke is één van de mensen die aan de wieg stond van het Speaking Minds project. Ze is nu degene die ervoor zorgt dat er genoeg middelen binnenkomen. In haar vrije tijd zit ze graag op de fiets. In ‘Even Voorstellen’: Marinke Ros.

Hoe gaan gemeenten en jongeren met elkaar om?
Het zijn twee werelden die elkaar vaak niet kennen. Door met elkaar in gesprek te gaan kweek je begrip.

Beleidsmakers horen wat jongeren dagelijks meemaken. Vervolgens willen ze voor die jongeren aan de slag. Beleid is uiteindelijk mensenwerk. Door elkaar te ontmoeten kun je samen dingen veranderen.

Wat deed je hiervoor?
Eigenlijk ben ik altijd actief geweest in de ontwikkelingssamenwerking, vooral in landen in Zuid-Amerika. En ik was in Nederland betrokken bij projecten die mensen helpen bij de integratie.

Wat was jouw rol in het opzetten van Speaking Minds?
Ik voel me degene die het gedachtegoed heeft ontwikkeld. Met name het idee om jongeren mee te laten praten als het gaat om het maken van beleid. Dat gebeurde nog niet in Nederland. Je kunt jongeren één keer vragen, maar het is beter als je ze echt meeneemt. Dan leren ze om na te denken over beleid en kunnen ze zelf advies uitbrengen. Maar voordat je daar bent moet je ze een kader geven. Als je als jongere niet weet waar het over gaat kun je er niets van vinden.

Waarom is het soms zo lastig om jongeren te betrekken?
Daar moet je speciale vaardigheden voor hebben en een lange adem. Die connectie moet je opbouwen vanuit vertrouwen en een veilige omgeving. Dat creëer je door naar ze toe te gaan, ze komen niet naar jou. Een oproep op een website, of in een folder levert niks op. Bij ons gaat het om de jongeren die eigenlijk al afgehaakt zijn, die denken ‘er wordt toch niet naar me geluisterd en het gaat niet over mij’. Deze jongeren moet je weer het gevoel geven dat ze ertoe doen.

Heb je zelf weleens met armoede te maken gehad of schulden?
Zelf niet direct. Mijn dochter had een tijdje een vriendje die uit een gezin kwam waar ze met armoede en schulden te maken hadden. Ik zag hoe dat hem ervan weerhield om verder te komen. Hij had nooit geld en als hij wat geld verdiende dan stopte vervolgens de uitkering van zijn ouders. Ik zag dat als je eenmaal in die armoedeval zit je er niet makkelijk uit komt. Ook al ben je van goede wil. Het systeem houdt je vast en je krijgt geen kansen.

Is er een Speaking Minds verhaal dat bij jou is blijven hangen?
Er was een bijeenkomst na een van de trajecten. Daar waren vertegenwoordigers bij van organisaties waar je mee te maken krijgt als je in de schulden zit. Een van die mensen gaf aan dat het in deze stad allemaal goed geregeld was en dat jongeren voldoende hulp konden krijgen. Totdat een van de deelnemers vertelde over hoe zij in de schulden was geraakt en van het kastje naar het muurtje was gestuurd. De man zat met tranen in zijn ogen en zei na afloop dat hij niet wist dat jongeren zo tegen muren opliepen. Dat vond ik mooi, dat was midden in de roos!

Wat hoop je dat er uiteindelijk bereikt zal worden met Speaking Minds?
Het doel is dat armoede onder jongeren en kinderen de wereld uit gaat. Maar laten we beginnen met het openen van ogen in Nederland. Ook is het belangrijk dat het vanzelfsprekend gaat zijn dat er met jongeren gepraat wordt. Het is mooi als wij daarin het expertise centrum mogen zijn.

Wat doe jij eigenlijk in je vrije tijd?
Dan fiets ik graag. Ik heb net op de fiets heel Spanje doorkruist!

Heb je daar wat aan in je werk?
Niet veel, behalve dan dat ik altijd op de fiets naar mijn werk kom!

Wat zou je tegen gemeenten willen zeggen die mee willen doen met Speaking Minds maar nog twijfelen?
Dat ze maar gewoon moeten komen, dan gaan we meteen beginnen! Omdat ik oprecht geloof dat je daarmee je beleid verbetert. Ook doen de jongeren actief mee en je verbetert hun leven. Inmiddels helpen we ook beleidsmakers om zelf trainer te worden. We leiden ze op en geven ze de materialen. Ze kunnen ons tussendoor altijd om hulp vragen.

Jongeren staan misschien minder te springen. Heb je nog een boodschap voor hen?Uiteindelijk moet je je eigen leven op de rails zetten en laten horen wat je wilt veranderen. Die verantwoordelijkheid moet je zelf pakken. Ik snap dat jongeren afhaken. Daarom is het belangrijk dat wij naar ze toe gaan. We moeten zorgen dat de trajecten goed gaan, de jongeren niet teleurstellen, want dan ben je ze kwijt. En dat is juist wat we niet willen.